Greifenburg (mei 2004)
Greifenburg in mei 2004
Eindelijk weer tijd voor de eerste bergvluchten dit jaar. Er waren twee weken georganiseerd door de Buizerd (dank aan Frank Rammeloo); wij zijn het begin van de tweede week aangekomen. Het weer werkte de eerste week niet erg mee, diegenen die er waren hebben een paar vluchten kunnen maken en zijn vroegtijdig vanwege de vele regen weer naar Nederland vertrokken.
Aankomst
Wij kwamen aan op zaterdagavond met motregen. Een gedeelte van de homesickangels, Chris, Martin en Daphne waren er ook al. Het weer op zondag was nog niet zo goed, veel bewolking. Tijd voor een dagje vakantie vieren.
Vliegen
Maandag was een redelijke vliegdag. Martin vloog vandaag voor het eerst met zijn nieuwe Laminar (met wel 4 vier katrollen voor de VG!), en deed een korte vlucht naar de camping. Daphne en Chris en ik konden bij de start wat hoogte winnen, we kwamen in een hagelbui en tot onze verbazing ging het alsmaar omhoog. Omdat ik het niet zo vertrouwde ging ik om de bui heen, en vond weer lift vlakbij de camping, alweer in een hagelbui. Toen de lift niet meer verder ging, gingen we richting het keerpunt dat we hadden afgesproken. Dit keerpunt ligt in het oosten, bovenop de berg. Helaas konden we geen lift meer vinden en zochten we een landingsterrein op. Chris heeft zelfs het landingsterrein bij de camping kunnen halen.
De dagen erna waren ook vliegbaar, behalve een dag met laaghangende bewolking. Deze dagen zakte ik helaas vroeg uit. Helaas kon ik er niet bij zijn dat Daphne, Martin en Chris een prachtige vlucht maakten en een paar keerpunten konden halen. Die dag haalde ik Martin op van een veld ca. 15 km. richting Lienz.
Terwijl Martin aan het inpakken was hoorden we van Daphne dat Chris een slechte landing had gemaakt, hij had zijn arm bezeerd. Gelukkig konden we snel ter plekke komen (dat was een paar kilometer terug naar de camping). Chris bleek zijn elleboog te hebben gebroken. Er stond weinig wind tijdens de landing van Chris en hij had de pech een landingsrichting te kiezen met een lichte wind mee. Op zichzelf was dit nog niet zo'n ramp, maar om het te compliceren was er een kleine heuvel en een paal die net in de weg zaten. Hierdoor heeft Chris een harde nose-in gemaakt. Gelukkig was de breuk niet complex en konden de oostenrijkse artsen het mooi zetten. Hopelijk is Chris weer hersteld in Larange.
Camping
Op de camping was nog niet zo vol, maar stonden er veel bordjes met de mededeling dat de vakken gereserveerd waren. Die reserveringen waren meestal voor de week daarop; het bleek dat er veel duitsers zouden komen voor een duitse zeilvliegwedstrijd.
We stonden vlak achter de heg dat aan het eind van het landingsterrein staat. Hierdoor waren we vaak getuige van minder geslaagde aanvliegroutes, zoals bijvoorbeeld een parapenter die zijn scherm in een boom drapeerde.
In die heg waren enorm veel meikevers aktief. Het was mei, dus blijkbaar de topdrukte voor de meikever. Deze beesten waren in grote getalen aanwezig en vraten hele bomen en heggen op. Soms moest je oppassen je mond niet te veel open te doen, anders vlogen die insecten naar binnen (en ik ben tenslotte vegetariër).
Oostenrijks kampioenschap
Tot onze onplezierige verrassing, waren de oostenrijkse kampioenschappen die de week ervoor gepland waren, verschoven naar het eind van week. Net nu het mooi weer werd, werd het enorm druk op de startplek en zouden we tijdens het window van de wedstrijd niet kunnen starten. Na wikken en wegen hebben we (Daphne, Martin en Koert) besloten mee te doen met de wedstrijd. Het was niet zo enorm duur, slechts 23 euro per dag, en dat is inclusief vervoer naar de startplek en ophaaldienst. Wij deden vrijdag en zaterdag mee.
Het was uiteraard druk op de startplek en iedereen wilde natuurlijk vooraan staan. Dit leidde tot de gebruikelijk wedstrijd taferelen, maar de sfeer was redelijk gemoedelijk. De eerste dag was de taak lang: eerst keerpunt voorbij Lienz (50 km) en daarna terug naar het andere eind van het dal. Ik redde het niet; ik bleef wanhopig proberen om rechts van de start lift te vinden, en moest al snel op mijn favoriete veld landen. Daphne en Martin konden veel meer kilometers maken. Martin is ergens middenin Lienz geland en Daphne vlakbij het eerst keerpunt.
De tweede dag ging het beter; we waren ongeveer een half uur voor het window gestart en konden boven de start wat rondhangen. Daarna vlogen we gezamelijk richting het eerste keerpunt en bleven goed bij elkaar. Dit is fantastisch als het lukt; we kunnen elkaar goed helpen daar steeds door te geven waar er lift te vinden is. Het keerpunt lag in het dal, we moesten dus behoorlijk hoogte tanken om dit keerpunt te ronden. Ik was het eerst bij het keerpunt en ik had wat lift gevonden. Helaas kon ik dit niet goed benutten. Na veel gepiel ging ik terug naar de berg. Ik kwam lager en lager, en na veel kleine mislukte belletjes moest ik een landingsterrein zoeken. Na wat ronddobberen zag ik dat ik net een bekend veld kon halen, waar ik al een paar keer eerder die week ben geland.
Nadat ik ben opgehaald hoorde ik dat Martin en Daphne het tweede keerpunt ook hebben gehaald en dat ze richting Spittal op een veld staan. Ze hebben heel lang geknokt voor de kilometers. Deze dag was een mooie afsluiting van onze vakantie in Greifenburg.